Reisstress en Caribische ontspannenheid

Daar stonden we dan…op Schiphol. Weken/maanden naar toegeleefd en nu was het zover! Het voelde onwerkelijk, we zaten vol adrenaline en zagen tegen het afscheid op maar ook uit naar het moment waarop we de lucht in zouden gaan en deze tijd kunnen afsluiten.

Dikke knuffels, tranen, laatste woorden en nog een zwaai en daar gingen we. Onze 10 koffers waren ingecheckt en met 4 kleine handbagage koffers en 1 rugtas op naar de gate. Nog even een wc bezoek en langzaam maar zeker kwam de gate in zicht. ‘Zijn jullie de familie Timmerman?’. ‘Ja’, antwoorde ik. Wat bleek? Nog een kwartier…dan zou het vliegtuig weg zijn. Oeps! In stijl verlieten we Nederland, zelfs op Schiphol kwamen we laat:S. Omdat we zo laat waren kon helaas niet alle handbagage mee als handbagage. Zo goed voorbereid, maar op het laatst dan toch heel snel beslissen wat je echt nodig hebt de 10 uur durende vlucht. Oeps, slik…stress, huilende kinderen en weer verder.

Achteraf gezien was het prima te doen met maar 1 koffer en een rugzak. Iedereen had z’n eigen schermpje waardoor het speelgoed in de koffer bijna onaangeraakt de Dominicaanse Republiek binnenvloog. Zo zie je maar weer…we kunnen ons zo goed voorbereiden maar dingen lopen altijd anders!

Een tussenstop op Madrid gaf wat tijd om een lekker ijsje te kopen en deze keer waren we goed op tijd bij de gate. In het vliegtuig bleken we allemaal een eigen schermpje te hebben met filmpjes. Wat een pret! Timo vond het na een tijdje genoeg en viel op schoot in slaap. Anna weigerde te slapen, maar nét voor de landing viel ze uiteindelijk toch nog in slaap:D.

Eenmaal aangekomen op de Dominaanse Republiek maakten we voor het eerst kennis met de Caribische cultuur. We kwamen in een rij terecht voor de douane, dat zou nog wel even duren! Het was ondertussen 8 uur lokale tijd (2 uur ’s nachts Nederlandse tijd). De kinderen waren best moe, maar vermaakten zich aardig. Ze vonden een ander vriendje in de rij en na een tijdje mochten we in de rij voor kleine kinderen staan die heel ietsje sneller ging:). Toen we eenmaal door de douane heen waren haalden we onze koffers op. Dit was best een uitdaging, want we hadden wel 3 karren nodig en hadden handen tekort. We kwamen in een hal met heeeeel veel mannen die graag onze chauffeur wilde zijn maar er was al een taxi geregeld. Helemaal achteraan stond een man met het bordje met onze naam er op. Toen hij al onze koffers zag haalde hij snel even een grote bus bij zijn collega en binnen een half uur waren we in het hotel. Nico en Timo mochten samen op een kamer aan de ene kant van de gang en de meiden samen aan (helemaal) de andere kant van de gang. We lagen er om 10.00 lokale tijd in (4.00 ’s nachts NL tijd) en sliepen heel snel. Om 3.00 lokale tijd ging de wekker al weer en brachten we met z’n allen alle 15 koffers naar beneden. De chauffeur stond ons gelukkig al op te wachten. Aangezien we vanaf een ander  vliegveld het land zouden verlaten betekende dat een uurtje rijden. Helaas was het donker en zagen we dus niks van het landschap. 

Waren we op Schiphol te laat, hier waren we veel te vroeg. Het vliegveld zat nog op slot dus dat betekende wachten. We maakte kennis met het relaxe van de Caribische cultuur. Regelmatig kwam er iemand van het personeel even voelen of de deur al open was, maar vervolgens liepen ze ook weer weg. Na een tijd wachten ging de deur open en gingen we in de rij staan. Ook hier was er echt geen haast. Eerst kwam er een stoel, een half uur later iemand die wat labels maakte en na heel lang verscheen de juiste mevrouw die ons vertelde dat die koffers echt niet allemaal in het vliegtuig zouden  passen omdat er vandaag met een klein toestel gevlogen werd. Morgen konden ze mee, want dan vloog er een groter toestel. We besloten snel dat we vooral de kledingkoffers nodig hadden en de rest dus hier zouden achterlaten. Na de douane namen we plaats op een stoel en keken hoe laat het was, ‘oeps’ al kwart voor 8 dat betekende dat het vliegtuig zou gaan. Er ontstond wat stress maar toen we er achter kwamen dat er meerdere mensen zaten te wachten op hetzelfde vliegtuig werden we wat rustiger. Na een tijdje werden we gehaald en mochten we achter de mevrouw aan lopen naar het vliegtuig toe. Inderdaad een heel klein vliegtuig! Het was een mooie vlucht, het vliegtuig maakte wel een enorme herrie maar de piloten leken zich er niet druk om te maken dus wij zijn er voor het gemak ook maar vanuit gegaan dat het er gewoon bij hoorde. We genoten van het prachtige uitzicht over de oceaan en niet veel later waren we in Haïti. 

Wat een warm welkom! Phillis, onze gastvrouw, onthaalde ons heel vriendelijk bij haar prachtige gasthuis. Op het vliegveld zelf werden we door David, manager van MAF Haïti, door de douane gesleept en naar het gasthuis gebracht. Phillis vroeg al vrij snel of we ontbeten hadden waarbij we ontkennend antwoorden. We hadden eigenlijk best trek aangezien we al bijna 24 uur geen fatsoenlijke maaltijd op hadden. Er werd binnen no time een heerlijk ontbijt klaar gemaakt en we genoten er enorm van! Na het ontbijt ontdekten we de prachtige tuin, de hangmatten, de huisdieren en onze kamer. We ruimden onze spullen op en lagen om 6 uur allemaal op bed…helemaal uitgeput. 

De eerste ochtenden was het rond 4 uur dat we wakker werden aangezien we nog moesten wennen aan de nieuwe tijd. Voor ons helemaal niet zo erg want het leven  hier begint vroeger. Rond 6 uur staat het personeel aan de poort waarbij de honden als deurbel dienen.  Als er een auto  of een persoon voor de deur stond begonnen de honden zo hard te blaffen dat iedereen wist dat de deur moest worden opengedaan. Het personeel bestond uit verschillende mensen die allemaal een eigen taak hebben.

Zo is er John de tuinman die elke dag begint met het vegen van de tuin. Alle blaadjes worden weggeveegd. Wij hadden ons eigenlijk nog nooit gerealiseerd dat doordat je geen seizoenen hebt in de tropen, de bladeren het hele jaar door van de bomen vallen. Als John geluk had (of pech:)) hielpen Anna en Timo hem mee. Dan had je Fritz, de chauffeur, die elke dag om 9.00 aankwam en de auto goed wist te besturen in het drukke en chaotische verkeer in Haïti. Fritz heeft een hele lieve dochter van 8, Flora. Zij kwam een paar keer mee zodat Lotte een vriendinnetje had. Ze hebben zich super vermaakt en dat was erg leuk om te zien. Omdat Flora alleen maar Creools (Lijkt op Frans) kan praten (net als al het personeel overigens) maakte de meiden gebruik van hun handen of van google translate. Dat leverde soms hilarische vertalingen op zoals de tablet aan de kip opladen e.d.:)

Dan had je mevrouw Rosma, die elke dag het hele huis schoonmaakte. Elke morgen ruimde ze de troep op die onze kinderen (schaam schaam) veroorzaakten. Mevrouw Lusilanne maakte elke dag heerlijk eten klaar. In de ochtend was dat elke keer een verassing. De pancakes waren erg favourite, net als haar wentelteefjes, gekookte eieren, havermout en rijstepap. ’s Avonds aten we vaak een Amerikaans recept met Haïtiaans tintje of precies andersom:). Het was een uitdaging voor Anna en Timo om er iets van te eten, dat maakte het voor ons ook een uitdaging om de maaltijd gezellig te houden en te kletsen met de andere gasten maar dat hoort nu eenmaal bij de leeftijd:). Wij genoten overigens wel van het eten en het uitproberen van de verschillende recepten.

Er waren verschillende andere gasten in het gasthuis. We hebben een paar dagen opgetrokken met twee oudere Amerikaanse dames die in het bestuur zitten van een Engelse school in Haïti. Haïti is erg arm en onderwijs kost veel geld waardoor kinderen vaak thuis worden gehouden. Dichtbij het gasthuis zit een internationale school, opgericht door Amerikanen. Het Amerikaanse bestuur zorgt voor support vanuit Amerika waardoor kinderen en jongeren de kans krijgen naar school te gaan en Engels te leren. De kans op een baan wordt hierdoor een stuk groter, doordat ze én onderwijs hebben gehad én Engels kennen. 

Een van de studenten die hier heen gaat is Michaelson. Samen met Michel woonde hij in een weeshuis omdat hun ouders niet meer leven. Maribel, een Amerikaanse vrouw, kwam hen een tiental jaar geleden tegen bij een bezoek aan Haïti. Ze besloot de jongens te adopteren. Een moeizaam proces in Haïti. Er wordt veel papierwerk gevraagd, weinig begeleiding, er wordt veel geld gevraagd en het gaat enorm traag. Het resultaat? Adoptie mislukt…Maribel leerde Phillis kennen en besloot de jongens bij haar in huis te plaatsen, dit te betalen en onderwijs te betalen. Maribel bezoekt de jongens zo vaak mogelijk en zodoende was ook zij gast in het gasthuis tijdens dezelfde periode. Net als Maribel heeft Phillis zelf ook geprobeerd een tweetal jongens te adopteren. Helaas is dit ook mislukt, maar heeft ze haar twee ‘zoons’ wel financieel ondersteund en in huis genomen. Een van hen is Fritz, de chauffeur. De ander is Jeaneight, een hele sympatieke jongen met wie we regelmatig konden kletsen. Zijn naam heeft wel iets bijzonders. Zijn vader is met drie verschillende vrouwen getrouwd, iets wat veel voorkomt in Haïti. Jeaneight vertelde dat de vrouwen om en om zwanger waren. Hij is het achtste kind van zijn vader en aangezien namen onthouden een uitdaging werd is er gekozen voor Jeaneight. Toen Jeaneight er achter kwam dat hij een Engelse naam heeft is hij Engels gaan leren. Hij heeft goed onderwijs gehad en heeft veel doorzettingsvermogen. Hierdoor is hij momenteel bezig met een rechtenstudie . Hij studeert erg hard en wil zich graag in gaan zetten voor zijn land. Hij hoopt zich in te zetten zodat processen zonder fraude plaats zullen vinden en er echt recht kan komen in zijn land.

Een van de eerste vragen die Nico van Jeaneight kreeg was: hoe wist je dat Arja het was:)) Daar moest Nico natuurlijk erg lang over na denken. We vonden het interessant te merken dat de mensen in Haïti ook redelijk direct kunnen zijn. Dat hadden we niet zo verwacht. Zo kreeg Nico een andere keer van iemand als eerste vraag: ‘is Jezus jouw verlosser?’. Het leverde een mooi gesprek op!

Nico is 5 dagen naar het MAF kantoor geweest om daar kennis te maken met het programma en te kijken of hij zich in kon zetten, met name op het gebied van IT. Nadat hij een keer meegevlogen is (ontzettend mooi!) is hij meegeweest om wat onderdelen aan te schaffen voor een systeem voor de stroomvoorziening. Weer een kennismaking met het opbrengen van geduld. Naast dat het verkeer erg druk is, duurt het in de winkel ook erg lang voordat je gevonden hebt wat je zocht en voordat je ermee buiten staat.

Het was mooi dat Nico ook training kon geven en vragen kon beantwoorden over het programma waar hij al een aantal jaren aan werkt: Wingman. Dit programma wordt erg veel gebruikt op het veld, voor zowel planning als het bijhouden van allemaal verschillende operationele gegevens. De laatste jaren is er erg hard gewerkt om dit programma om het helemaal web gebaseerd te maken. in Haïti gebruiken ze de webversie nog maar heel beperkt. Nico heeft d.m.v. training de voordelen uitgelegd en de werkwijze van de nieuwere versie. Mooi om dit te kunnen doen!

Eerlijk gezegd was het af en toe best een uitdaging voor Arja en de kinderen. Aangezien het te onveilig is in Haïti om alleen over straat te gaan betekende dat veel binnen de muren van het gasthuis en de tuin. We deden wat schoolwerk, knutselden veel, Timo speelde graag met de jongens voetbal maar we namen ook heel graag de uitnodigingen aan die we kregen van mensen die we ontmoetten. Phillis nam ons twee keer mee naar de English gospel class op zaterdag. Ze leert de jongeren Engels door middel van bijbelstudie. Wij hebben ze een lesje Nederlands gegeven en zij ons een lesje Creools. Hier was ook een speeltuin waar Phillis ons een aantal keer bracht, zodat de kinderen daar konden spelen. In de kerk, op zondag, ontmoetten we twee andere MAF families. We werden door hen uitgenodigd. Heel fijn om een middag ergens anders door te brengen, de kinderen zoveel plezier te zien hebben met elkaar en het leven van een MAF gezin op het veld te leren kennen. We werden er erg enthousiast van! De kinderen genoten van het zwembad die opstond bij een van de families, van alle verschillende dieren, de manage waar we een kijkje mochten nemen en de tuinen waar ze heerlijk konden spelen.

We kijken terug op een hele leerzame, mooie en uitdagende tijd in Haïti. Het is erg interessant om een ander land te leren kennen, de mensen die er wonen en ook zoveel mooie verhalen te horen. Het is ook goed om kennis te maken met een MAF programma en met eigen ogen te zien dat een MAF programma zoveel verschil maakt in een land als Haïti. Dit motiveert weer extra!

Published by

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *