The monkey and the fish

We hebben weer een module afgerond en daarom een nieuwe blog!

De titel van deze module is “Relating and integrating accross cultures” (Relatie en integratie tussen culturen). Het gaat dus over interculturele relaties en hoe we deze op een goede manier krijgen en onderhouden. Om dit te illustreren een kort verhaaltje dat we tijdens de les voorgelegd kregen:

Door een tyfoon was een aap op een eiland gestrand. Op een veilige, beschermde plek aan de kust, terwijl hij wachtte tot het woeste water zich terugtrok, zag hij een vis tegen de stroom in zwemmen.

Het leek de aap dat de vis in moeilijkheden zat en hulp nodig had. Omdat hij een goed hart had, besloot de aap de vis te helpen.

Een boom bungelde gevaarlijk over de plek waar de vis in moeilijkheden zat. Met een aanzienlijk risico voor zichzelf, bewoog de aap zich ver op een tak van een boom, reikte naar beneden en griste de vis uit het dreigende water.

Onmiddellijk haastte hij zich terug naar de veiligheid van zijn schuilplaats en legde de vis voorzichtig op droge grond. Een paar ogenblikken toonde de vis opwinding, maar viel al snel in een vredige rust.

Vreugde en voldoening vervulde de aap. Hij had met succes een ander wezen geholpen

Er is veel onderzoek gedaan naar hoe zendelingen in het verleden ontvangen zijn door de inwoners van het gastland. Was iedereen blij met de komst van de zendelingen en waren zendelingen altijd effectief? Helaas niet: Hoewel de zendelingen meestal goede bedoelingen hadden kwam dit niet altijd zo over. Zendelingen werden  nogal eens gezien als arrogant, alsof ze alles beter wisten en alsof ze zich beter voelden dan de lokale bevolking. Dat is uiteraard het laatste wat wij willen doen en daarom is het zo belangrijk om deze training te volgen. Relaties met de mensen waar we tussen gaan wonen dus, maar ook de relaties binnen  het team, het gezin en het huwelijk werden behandeld.  Al deze relaties worden anders en komen onder druk te staan door allerlei verschillende oorzaken zoals verschillende waarden en normen, cultuur stress, prestatie druk en noem maar op. Er kunnen dus maar zo ook conflicten ontstaan. Daarom behandelden we ook conflicten en vergeving.  Hoe ga je om met een conflict? Strijd je voor je eigen belangen of strijd je voor een compromis? En wat is vergeven eigenlijk? Uiteraard is het meeste in theorie allemaal makkelijker dan in de praktijk maar het is wel fijn om handvatten aangereikt te krijgen.

Huis(dier) en Thuis?

IIIEEAAAHHH!!!! Een enorme gil vanaf de slaapkamer. We rennen er heen om te kijken wat er aan de hand is. Als we de deur open doen, wordt dat snel duidelijk. Er is een duif de slaapkamer in gevlogen. Er zitten veel duiven rond het gebouw hier en blijkbaar ziet onze slaapkamer er warm en aanlokkelijk uit. Lotte is alleen wat minder gesteld op haar nieuwe huisdier. Terwijl Arja Lotte troost, ziet Nico nog wat bewegen op de kast. Er blijk nog een tweede duif in de slaapkamer te bivakkeren. Lotte wordt dus snel naar de gang begeleid en de duif wordt even met rust gelaten. Even later is hij vertrokken. Onze slaapkamer voldeed blijkbaar toch niet aan de wensen van dit tijdelijke huisdier.

Lotte was niet zo gesteld op de duif maar na twee maanden Engeland beginnen de kinderen hun huisdieren, maar zeker ook hun klasgenootjes wel echt te missen. De laatste tijd horen we vaker de vraag ‘Hoe lang nog?’ dan daarvoor. We merken zelf dat we ook al wel een beetje aan het aftellen zijn. Alles is nog heel interessant en we hebben het erg naar ons zin maar we kijken er wel weer naar uit om even ons eigen plekje te hebben. We realiseren ons alleen ook dat we nadat we terug zijn, maar 8! weken in Nederland zijn. In die weken zal er veel moeten gebeuren. Hopen we dat we nog met veel mensen even af kunnen spreken maar zullen we ook bijna gelijk al weer afscheid moeten nemen. Voor zover we het nu kunnen plannen staat de uitzendingsdienst op 16 Mei. We hopen dan daarna rond 1 juni echt definitief te vertrekken. Dit zal eerst naar Amerika zijn en dan rond Augustus of September naar de Indonesië. We kijken ernaar uit maar nu alles dichterbij komt zien we er ook weleens tegenop. Gelukkig gaan we niet alleen!

TCK’s

Een van de laatste lessen in deze module ging over TCKs (Third Culture Kids , Derde cultuur kinderen). Als onze kinderen straks verder opgroeien in Papua, worden ze daarmee nog geen Papoeaas maar ze blijven ook geen volledige Nederlanders. Ze groeien dus op in een gemixte derde cultuur, vandaar de naam TCKs. Wat doet dit allemaal met ze? Hoe is het voor ze om elke keer weer te verhuizen? We merken nu aan de kinderen dat ze graag weer naar huis willen, maar hoe gaan ze er straks mee om als ons huis in Indonesië is? Een van de tips die ons belangrijk lijkt: geef aandacht voor de gevoelens die er zijn bij de kinderen. Laat verdriet (en rouw) er zijn. Wij zijn snel geneigd met de leuke kanten op de proppen te komen, maar moeten leren dat binnen te houden. We krijgen veel leesvoer aangereikt bij alle lessen, zo ook in deze les. In dit onderwerp willen we ons de komende tijd meer gaan verdiepen.

Een lesje Noors

Deze module hadden we ook een hele leuke, interactieve les. Het ging over het aanleren van een taal. Hoe kan je nu het beste een taal leren? Door te leren als een kind: de eerste 500 uur alleen maar luisteren, luisteren en luisteren. Niet zomaar saai luisteren, nee…met gebaren mag je meedoen. Om dit te illustreren kregen we van onze Noorse student een lesje Noors. Hij zei een woord, wees het aan en wij wezen het ook aan. Na een tijdje stopte hij met wijzen en moesten we het aanwijzen zonder hulp. We hebben erg veel lol gehad, de woorden blijven inderdaad ‘hangen’ als je ze vaak herhaalt en er gebaren bij gebruikt. We hopen dat we hier ons voordeel mee doen als we straks Indonesisch gaan leren.

Contextualiseren?!

Een van de laatste lessen in de module vertelde ons over de verschillende manieren die er zijn om te contextualiseren. Zo kan je jezelf helemaal kleden als de lokale mensen, zorgen dat je aan de buitenkant helemaal op ze lijkt (zover dat mogelijk is). Je kunt er ook voor kiezen om van allebei de culturen iets te nemen, maar ze wel gescheiden van elkaar te houden of je kiest ervoor om van allebei de culturen de goede dingen te nemen en ze met elkaar te combineren. Voor ons interessant om van te voren over na te denken: welke waarden en normen vinden wij belangrijk en nemen we graag mee, hoe open staan we voor de cultuur van de Indonesiërs? Een proces waarin we tijdens de weg keuzes zullen (moeten) maken. De ene keuze misschien bewuster dan de andere en de ene keuze misschien beter dan de andere.

Vakantie

Afgelopen week was het vakantie hier in Engeland. Niet voor ons, maar wel voor de kinderen. Dit gaf ons de mogelijkheid om de kinderen allemaal naar de gastouder te brengen waardoor we samen achter een scherm de les ongestoord konden volgen. Voor ons een groot verschil, omdat dit zorgde voor een veel relaxtere ochtend. Voor de kinderen wat intensiever, vooral omdat ze op hun Engels werden aangewezen. De middagen hebben we heel veel buiten besteed, het was ontzettend lekker dat de zon zo vaak scheen, het warmer was en het is hier super mooi met alle bloemetjes die in bloei staan. Heerlijk dat de lente er aan komt:)

Cultural Penguin

Ga op zoek naar een ‘culturele pinguïn’, raadt onze docent ons aan. Iemand die je helpt de andere cultuur te ontdekken, die je kan vragen naar het hoe en waarom en de dieperliggende reden. Cultuur is namelijk meer dan alleen het puntje van de ijsberg (dat wat je ziet), er liggen bepaalde waarden en soms ook religie onder. Zaken die je dus niet zomaar ziet maar waar je een pinguin voor nodig hebt die onder de ijsberg kan komen en kan uitleggen waar gebruiken  en symbolen e.d. vandaan komen.

  Een culturele pinguïn dus, het klinkt grappig maar ook als een waardevolle tip.

De module van de afgelopen twee weken draaide om cultuur en religie. ‘Wie is je buurman’ is de vraag die centraal stond. Naast allerlei verschillende modellen om uit te leggen wat een cultuur nu eigenlijk is kwamen er ook heel veel verschillende cultuuraspecten aan de orde. We mochten ook een aantal kenmerken van de Nederlandse cultuur beschrijven. Tja, wat is DE Nederlandse cultuur? In Nederland zijn er eigenlijk ook heel veel verschillende culturen, maar toch zijn er wel kenmerken die de nederlandse cultuur typeren. Zo zagen we ook dit grappig filmpje over de Engelse cultuur met kenmerken die ons nu echt wel bekend voorkomen:

We hebben ook gekeken hoe we zelf in elkaar zitten  doormiddel van het invullen van een vragenlijst. Bijvoorbeeld: ‘Plannen we vooruit op gebeurtenissen die misschien gaan komen of wachten we gewoon af, zijn we meer gericht op prestatie of op status en zijn we meer taakgericht of meer persoonsgericht?’ In kleine groepjes hebben we elkaar vervolgens bevraagd naar de achterliggende reden van ons gedrag. Waarom wil je eigenlijk graag op tijd zijn, welke waarde zit daar achter? Waarom is het zo belangrijk voor je om een taak goed af te ronden en waarom vindt je het dan acceptabel om een goede relatie met je collega daarvoor deels op te offeren? Heel interessant om dit allemaal in gedachte te houden. Als je je eigen waarden/normen snapt en je geïnteresseerd bent in waarom iemand anders doet wat hij doet en je daar voor open staat, dan ben je al een heel eind in de cross culture communicatie.

We stonden ook stil bij ‘culture shock’. De ‘culturele schok’  die je ervaart als je in een nieuwe cultuur terecht komt. Onderstaande grafiek laat zien hoe zo’n cultuurschok er uit kan zien:

Voor ons wel herkenbaar, ook al is Engeland niet zo ver, Toch is de cultuur wel flink anders dan de Nederlandse cultuur. We merken dat we veel afwachtender zijn dan thuis, eerst maar eens kijken hoe iets werkt en hoe mensen reageren. Dit geldt ook tijdens de les. Daarnaast is de omgeving anders, je leeft in kleine kamers en deelt veel met elkaar. Zo is het soms zoeken naar hoe je ‘gezinstijd’ creëert. Zeg je ‘nee’ tegen iemand die langs wil komen of sta je altijd open voor een gezellig praatje. We merken dat we, nu de nieuwigheid er af is, ons wel zo’n beetje na de honeymoon (huwelijksreis) fase bevinden. In het begin is alles nieuw en interessant en die adrenaline is nu wel zo’n beetje weg. Alles wordt normaal en we hebben een nieuw ‘thuis’, het voelt ook zo maar toch ben je niet helemaal ‘geland’. We zijn wat moeier, alles kost wat meer moeite en het lijkt alsof de kinderen er ook last van hebben:D. En ja…zo’n cultuurschok, kan je dat eigenlijk voorkomen? Nee, vertelt Cami (een van de docentes). De cultuurschok kan je niet voorkomen en dat moet je ook niet willen. Maar er zijn wel manieren om er mee om te gaan: doe een spelletje, kijk wat grappigs, ga sporten, houd je vast aan een paar ‘goede gewoontens’ maar het belangrijkste: weet dat je identiteit in God is! En dit laatste is iets waar we veel bij stil worden gezet de laatste tijd. Het is zo waardevol dat door alle lessen heen lessen uit de Bijbel verweven zijn. Alle lessen die gegeven worden draaien om de boodschap van de Bijbel. Erg bemoedigend!

Bemoedigingen halen we ook uit elkaar, als groep. Elke week vertelt een van de klasgenoten zijn of haar story of te wel: levensverhaal. Vorige week hoorden we het verhaal van onze Nepalese klasgenoot die uitgehuwelijkt werd aan een Nepalese man om eigenlijk als ‘huishoudster’ gehouden te worden. Ze vertelde over het verdriet en de pijn die dit veroorzaakt maar ook over haar ontzettende dankbaarheid: ze is inmiddels tot geloof gekomen, getrouwd met een Engelse man en ze runnen nu samen een kledingzaak in Nepal. Ze zetten zich samen in om kwetsbare en misbruikte vrouwen in Nepal toekomst te bieden. Het verhaal raakte ons, vooral de manier waarop ze haar dankbaarheid uitte, maar ook hoe ze zich inzet om anderen te vertellen over Jezus.

De tweede week van de module gaat over verschillende religies. We besteedden elke dag aan een andere wereldgodsdienst. Voor ons heel interessant, want zoveel weten we daar nog niet van. Naast de Islam, het Boedisme en Hindoeisme kwamen ook volksgodsdiensten/inheemse godsdiensten aan de orde. Het leverde interessante vraagstukken op. Wat doe je als er in een dorp een virus heerst en er geloofd wordt dat er geofferd moet worden aan de watergod? Er wordt geld opgehaald voor een offer aan een afgod en iedereen moet geld geven, de christenen weigeren (zouden ze dat eigenlijk wel moeten doen?) en daardoor wordt er toegang tot het water ontzegt. Hoe los je zulke conflicten als missionaires op? Het zette ons aan het denken….Wat al snel duidelijk was is dat er vaak niet een duidelijk, makkelijk antwoord is. Dat is juist ook het lastigste. Maar waar het bij elke godsdienst om draait: probeer het wereldbeeld van de mensen te snappen. Wat als je nu écht geloofd in een watergod, wat als je al je veiligheid vindt in het aanbidden van beelden? Pas als je mensen snapt, hun beweegredenen kent, hun godsdienst kent en weet waarom ze iets doen kan je met ze meelopen en ze al gaande weg vertellen over onze God. Maak vriendschappen, zie mensen niet als projecten…dat werd ons op het hart gedrukt.

Door welke culturele bril kijk jij?

De kinderen hebben hun draai al helemaal gevonden hier. Elke morgen doen ze trouw hun schoolwerk, de ene dag gaat dat wat beter dan de andere maar ze doen goed hun best! In de eetzaal zijn ze met iedereen vriendjes aan het worden. Vooral Anna weet echt al goed wie wie is. Ze weet precies aan te wijzen wie er Nederlands praat en met wie ze Engels moet praten. Ze vindt het heerlijk dat ze hier lekker kan dwalen en met iedereen kan kletsen. We zijn haar regelmatig kwijt! Heel irritant, maar het levert soms ook hilarische situaties op. Zo loopt ze na het eten stiekem vast met iemand mee naar het gebouw waar wij wonen. Pas kwam een stel haar terug brengen omdat ze helemaal mee gelopen was hun kamer in. Ze vertelde ons dat ze haar wat snoepjes hadden gegeven, die ze vervolgens heel snel in haar zak had gestopt! Anna weet bij iedereen wel snoepjes/chocola los te peuteren. De eerste woorden die ze in het Engels kent 🙂

Vrijdag: Pannenkoekendag!

We genieten ervan als de kinderen contact maken met de studenten hier. Timo kijkt vaak wat langer vanaf de zijlijn toe maar ook hij maakt steeds meer vriendjes. Na het eten helpt hij ons altijd om alle vaat naar de keuken te brengen. Daar staan studenten klaar die corvee hebben en de afwas doen. Timo geeft hun het bestek en de glazen en als onze tafel leeg is zijn er altijd wel studenten die hun lege glas aan Timo geven. Kunnen zij lekker blijven zitten en Timo heeft plezier. Na het afruimen spelen Timo en Anna soms verstoppertje in de eetzaal, de hele zaal geniet dan mee van de blijde (harde) gillen als ze elkaar vinden. Laatst kregen ze allemaal een lekker ijsje van de kok, met wie ze ook al dikke vrienden zijn. Lotte zei van de week dat ze iedereen zo zou gaan missen als we weer naar Nederland gaan. Maar gelukkig duurt dat nog even, we zijn pas op de helft!

Miss Sweety pie

‘Daar komt miss Sweety pie’, de kinderen roepen het door de gang. ‘Hello sweety pies’ hoor ik een van onze docenten zeggen. Ze komt naar boven lopen en aait een paar kinderen over hun hoofd. Altijd in voor een praatje en altijd iets liefs tegen de kinderen, dat typeert deze ontzettend vriendelijke docent die samen met haar gezin in de ‘guest flat’ woont. Dit gastenverblijf ligt op dezelfde verdieping als onze kamers en is normaal voor gasten, maar die zijn er vanwege corona momenteel niet. Sweety pie betekent letterlijk: zoete taart maar kan vertaald worden als lieverds/schattenbout. De kinderen weten het al precies en vandaar deze bijnaam voor Cami: ‘miss Sweety Pie’

De tweede week zit er op! Deze week hebben we veel gehoord over zending en de bijbel. Voor ons een heel interessant thema. We hebben met elkaar gezocht naar wat er over zending gezegd wordt in de vier evangeliën, we hebben heel veel verschillende definities van zending voorbij zien komen en geprobeerd om er zelf ook een op te schrijven of te tekenen. We hebben een interessante sessie gehad over ‘The big story of the Bible’,  (het grote verhaal van de bijbel) waarin we de bijbel niet als losse verhalen onderzochten maar keken naar het grote geheel, naar de rode lijn. De docent vatte de bijbel samen in 16 scenes, elke scene gaf hij een plaatje, bijbelteksten en uitleg.

Het was een interessante ochtend, zeker ook omdat de docent zelf een (messiasbelijdende) Jood is en hierdoor met andere ogen naar sommige gedeelten kijkt. Aan de hand van tekeningen presenteerde hij zichzelf en daagde ons hierna uit om ook ons leven te tekenen. Wat zijn eigenlijk de ‘kernpunten’ van je leven, wat zou je tekenen als je anderen iets over jezelf wil vertellen? We merken dat we ontzettend veel waardevolle informatie meekrijgen die we graag nog een paar keer zouden  willen ‘herkauwen’. Helaas is hier bijna geen tijd voor, want naast de lessen (09.30-13.00) zijn er tal van andere activiteiten en is er huiswerk. Daarnaast vervullen we trouw onze corvee taken, proberen we nog wat te socializen, nog wat boeken van de boekentiplijst te lezen en tijd voor ons als gezin vrij te maken. Onze corveetaken verschillen per dag, van de week mochten we op 1 dag alle toiletten schoonmaken in het gebouw waar we verblijven. We hebben ze even geteld en we kwamen rond de 14 uit! Het huiswerk bestaat over het algemeen uit het werkboek wat we invullen. In dit werkboek worden er elke dag een aantal vragen over de sessie gevraagd en deze vragen zijn vooral bedoeld om te reflecteren op de les en het te betrekken op je eigen leven en wat je ervan kan leren.

De laatste paar dagen werden gevuld met een sessie waarin er veel cijfers langs kwamen. We werden meegenomen in hoe zending in de loop van de jaren is veranderd, welk geloof waar de overhand heeft, waar de meeste ‘on-bereikte’ mensen leven en dat tegenwoordig veel plekken die zendelingen uitzenden ook vaak zelf een zendingsplek zijn. Als laatste doken we in het boek Handelingen om te bestuderen wat we kunnen leren van de vroege kerk en hoe de zending is begonnen. We vinden het allebei heel leerzaam en waardevol om zoveel met de Bijbel bezig te zijn. Zeker omdat het ons thuis nog wel eens gebeurd dat we weinig tijd vrij maken/hebben om de Bijbel echt goed te lezen. Daarnaast is het ontzettend waardevol om met deze bagage naar het zendingsveld te gaan.

Vrijdag was het zulk lekker weer dat we de tuinman hebben geholpen met onkruid wieden. Na het onkruid wieden kwamen we de ‘kapper’ tegen. Hij is aan het basketballen en de kinderen mogen met hem mee doen. De kapper is een Chinese student die, naast studeren, klaar staat om de studenten te knippen als dit nodig is. Nico en Timo moesten nodig geknipt worden dus die vertrokken zaterdags naar de ‘games room’, een gebouw waar spelletjes gespeeld kunnen worden en speelgoed staat. Timo zette het op een krijsen en wilde absoluut niet, maar Nico is weer helemaal gewiekt. Na deze valse start is Timo echt vriendjes aan het worden met de ‘kapper’. Elke keer als de kapper de eetzaal binnen komt lopen roept Timo heel hard: ‘kijk, de kapper’! Erg leuk als de kinderen zo in contact komen met de volwassenen. Ze leren op deze manier steeds meer Engels. Timo leert waarschijnlijk nog het meeste Engels, want bij de gastouder wordt alleen maar Engels tegen hem gepraat. Hij zegt momenteel nog helemaal niks bij de gastouder, maar de gastouder vertelde ons dat de meeste kinderen rond week 4/5 wel beginnen te praten. Van de week hoorde we Timo in zijn spel een keer ‘no, no’ zeggen:). Hoewel hij er altijd vrolijk vandaan komt, zegt hij tegenwoordig dat hij niet naar Tracey wil. Waarschijnlijk komt dit ook omdat hij aan de taal moet wennen, hij loopt altijd dapper naar binnen en zwaait naar ons. Maar als we hem op zaterdag vertellen dat hij niet hoeft, geeft hij een dikke knuffel en roept hij ‘Yes’. Hij is vast ook net zo aan weekend toe als wij.

Het weekend vinden we allemaal heerlijk. Het geeft ons de ruimte om wat ‘adem’ te halen. We genieten van het bij elkaar zijn, niet zoveel moeten en hebben even tijd om ons to do lijstje af te werken. We hebben een mooie wandeling gemaakt in een natuurgebied hier heel dichtbij. Terwijl we aan het wandelen waren begon het te sneeuwen! De kinderen genoten van de grote vlokken die naar beneden dwarrelden. Nadat we helemaal koud terug kwamen bleek er een groot sneeuwballengevecht te zijn buiten bij ‘All Nations’ Bijna alle studenten en gezinnen liepen buiten en we hebben elkaar bekogeld met sneeuw, veel lol gehad en een soort van sneeuwpop gemaakt die uit 6 delen bestond. Wat een plezier!

Zondags stond er een church visit op het programma. Normaal gesproken zouden we dan met onze klas bij een kerk op bezoek gaan maar aangezien dat niet fysiek mogelijk is hebben we dat via Zoom gedaan. We waren digitaal met een Nepalese kerk verbonden en hebben de dienst bijgewoond. Heel bijzonder om zo eens een dienst in een taal die je niet kent te volgen en mee te maken. Tegelijkertijd ook heel jammer dat dit fysiek momenteel niet mogelijk is, want via zoom is toch wel heel anders. Toch is het ontzettend bijzonder dat er wereldwijd christenen bij elkaar komen om God te eren, met elkaar te zingen en te bidden en de bijbel te bestuderen. Het was daarom een hele mooie afsluiting van een intensieve, leerzame week en tegelijkertijd een mooi begin van de nieuwe week.

CHICKIE

Who am I/Who are we?

Dat is de vraag waar we ons deze module mee bezig houden. Na onze quarantaine tijd hebben we nog een aantal dagen kunnen genieten van het ons ‘vrij’ kunnen bewegen, we hebben de omgeving wat verkend, de supermarkt en we hebben veel mensen leren kennen. Heel veel verschillende nationaliteiten, verhalen en namen. Soms stelden we ons per ongeluk wel 4 keer aan dezelfde voor:)

Vlak voordat we van start zouden gaan met de introductiedagen kwam het nieuws dat Engeland opnieuw in Lock down ging. De cijfers spreken voor zich en het nieuws is tragisch. Zo veel mensen die lijden onder het Corona virus, er moest wat gebeuren. Helaas betekende dit voor ons dat de kinderen niet naar school kunnen en ook wij niet naar de klas mogen. Zo gebeurt het dat we op de eerste introductiedag allebei met een laptop achter ons bureau zitten. Nico ondertussen in de befaamde ‘room 8’, een kamer verderop in de gang die leeg staat, omdat Lotte in de slaapkamer haar schoolwerk doet en Anna en Arja in de woonkamer ook met school bezig zijn. Door de lock down mogen er geen studenten naar All Nations toe komen de komende vijf weken. Dit betekent dat er veel kamers leeg zijn en we met maar twee gezinnen op de tweede verdieping wonen. Wat voelen wij ons ontzettend dankbaar dat wij hier al zitten! We hebben in de afgelopen 3 weken al zoveel geleerd en gezien!

De eerste module duurt een week en is onderverdeeld in thema’s. Elke dag behandelen we een ander thema. De thema’s die langskomen zijn: ‘learning community’, ‘learning styles’, ‘team roles’ (onze eerste twee questionaires zitten er al op), ‘transition’, ‘idententy in Christ’ en ‘spiritual formations’. Ontzettend interessant, vinden we allebei. Vooral de ochtend over transitie was erg leerzaam. Zeker omdat we momenteel midden in een transitie zitten en veel dingen herkenden. Er waren veel ‘aha’ momenten. Daar komt het dus vandaan dat je soms ‘ineens’ zo verdrietig bent terwijl je daarvoor dacht dat je prima in je vel zat. Dit plaatje werd getoond als het gaat om emoties/gevoelens bij een transitie:

Onze teacher vertelde dat dit een dag zou voor kan stellen, een week maar ook een uur. Herkenbaar en leerzaam, ook omdat dit voor de kinderen net zo goed geldt. De schommelingen zien en merken we vooral bij onszelf maar wat minder bij de kinderen. Het is bijzonder hoe goed ze zich vermaken. Het is enorm fijn dat er meerdere kinderen zijn. Vooral Lotte heeft het hierdoor een stuk makkelijker dan we hadden verwacht. Ze speelt veel samen met Leah en zij en Anna kunnen het ook erg goed vinden met twee andere Nederlandse kinderen. Het voordeel is dat deze kinderen er al wat langer zijn en hen ook weer in contact brengen met een aantal andere kinderen. Ze spelen dan ‘chickie’. Dit is gewoon het oudhollandse tikkertje maar heeft door spraakverwarring een andere naam gekregen. De Nederlandse kinderen waren namelijk even vergeten hoe tikkertje in het Engels heette en toen ze het voordeden verstonden de Engelse kinderen ‘chickie’. Vanaf nu spelen de kinderen hier ‘chickie’:)

Tijdens de lessen worden we vaak in groepjes ‘geplopt’, dat zorgt ervoor dat je de klas heel snel leert kennen en je met elkaar wat meer door kan praten over de lesstof. Tijdens de introductie dagen moesten we in kleine groepjes op zoek naar overeenkomsten en er zo veel mogelijk presenteren. Een heel simpel middel om elkaar snel te leren kennen en het was leuk om juist de overeenkomsten te benoemen in plaats van de verschillen. Zo bleek dat onze student uit Myanmar ook van vissen hield, we allebei een kind van twee jaar hebben en we van lezen houden. De volgende dag moesten we ons aan elkaar voorstellen aan de hand van een voorwerp. Ook een activiteit waardoor je snel meer van elkaar te weten komt. Maar ook tijdens de echte lessen zitten we vaak in groepjes. Het mooie aan de Enroute is dat veel van de theorie onderbouwd wordt met bijbelgedeelten. Hierdoor krijgt alles een stuk meer betekenis en houden we ons ook veel bezig met bijbelstudie. Naast de vele theorie krijgen we ook heel veel praktijksituaties mee, onze docenten zijn er heel goed in om de theorie gelijk te verwerken in praktijkvoorbeelden. De docenten zijn erg enthousiast. De ‘well done’s, ‘fantastic’s en ‘amazing!’s zijn niet aan te slepen!

Eten gebeurt hier in de ‘Mapple hall’, ondertussen een bekend begrip bij onze kinderen. De standaardvraag als we zeggen dat we gaan eten is: ‘in de Mapple hall?’. Ze vinden het er vooral gezellig, de grote mensen vinden de kinderen een attractie op zich. Lotte heeft een student al leren tellen tot 10 in het Nederlands, ze is nu bezig om ze tot 20 te laten tellen. Soms doen we met elkaar een spel na het eten. We moesten vorige week per tafel een gebaar verzinnen en als ons gebaar door een andere groep werd gedaan waren wij aan de beurt. We moesten dan eerst ons gebaar doen en daarna het gebaar van de groep die wij weer uit kozen. Dit leverde hilarische taferelen op.

Nu er een lesweek voorbij is hebben we een lekker ritme te pakken maar in het begin van de week was het best zoeken. Soms is het uitdagend om zowel zelf les te volgen als ook de kinderen te begeleiden bij hun huiswerk. We kunnen elkaar gelukkig afwisselen waardoor we om de dag de les kunnen volgen zonder onze aandacht te verdelen.  Timo mag gelukkig wel naar de Childminder, waardoor hij de ochtend van huis is. Hij heeft het bij Tracey prima naar zijn zin, al moest hij wennen de eerste dagen. ‘Treusje’, zoals Timo Tracey noemt, en de andere kinderen praten Engels tegen hem en Timo praat (soms) in het Nederlands terug. Toch begrijpt hij al aardig wat ondertussen. In de middag staan er wel eens wat extra activiteiten op het programma, werken we mee in een schoonmaakrooster, doen we ons huiswerk, hebben we ons eigen huishouden, spelen we spelletjes met de kinderen en proberen we soms wat extra te lezen over de theorie van de ochtend en zijn we soms ook op zoek naar tijd voor ons alleen…  We hopen dat het ritme er lekker in blijft zitten, maar voelen ons dankbaar voor elke dag hier! Juist ook door dingen die niet lekker lopen kunnen we veel leren. Op naar volgende week waarin we dieper in gaan op: ‘wat zegt de bijbel over zending’.

QUARANTAINE

Onze reis naar Engeland begon op maandagochtend om 11.00. Met de auto helemaal volgeladen vertrokken we vanaf de Clakenweg. Onze lieve buurtjes zwaaiden ons uit en van deze en gene kregen we nog lekkere versnaperingen voor onderweg. Wat werden we verwend! 

Na twee uur rijden zagen we een hele grote boot. We zijn aangekomen in Hoek van Holland en hier zien de maffe meisjes elkaar weer! Wat ontzettend gezellig dat we samen kunnen reizen. We worden nog twee keer gewaarschuwd dat we niet meer terug kunnen en daarna rijden we de boot op. We pakken onze tassen en gaan op zoek naar onze hut. Er wordt getekend, gespeeld, bingo gespeeld, gegeten en we waaien buiten op het dek heerlijk uit. Wat een wind! De tijd vliegt en na onze avondmaaltijd is het tijd om naar de auto te gaan. De 6,5 uur is voorbij en we kunnen al vlot de boot afrijden. Bij de douane mogen we doorrijden en daar gaan we: Engeland in! Het is echt begonnen, het voelt nog wat onwerkelijk.  

D A G 1

Na een relatief goede nacht staan we op om onze omgeving te gaan ontdekken. We kijken uit het raam en ontdekken hoe mooi het hier is! De kinderen proeven hun eerste hapjes Engels ontbijt maar worden helaas niet heel enthousiast. Gelukkig hebben we nog wat wafels en fruit. Dat vult ook. We ruimen wat koffers uit, verbouwen de boel en besluiten dat we toch op 1 kamer gaan slapen met z’n allen. Zo hebben we samen nog een kamer waar we ’s avonds kunnen zitten en horen we de kinderen goed als ze ’s nachts wat nodig hebben. De muren zijn namelijk erg dik waardoor het totaal niet gehorig is.  In de morgen moeten Nico en ik ons gaan laten testen. Een sneltest voor COVID-19 die na 3 dagen nog een keer herhaald wordt. Al vrij snel ontvangen we de uitslag: negatief, gelukkig! Na de uitslag komt er nog iemand langs die ons verteld waar we alles kunnen vinden, welke regels er zijn omtrent Corona en waar we kunnen eten. Om 13.00 melden we ons in de eetzaal en krijgen we onze lunch. We eten hier twee keer warm per dag, dus onze lunch is ook warm. De kinderen genieten van de tomaten die ik in mijn tas heb gestopt en wij eten braaf ook de borden van de kinderen op (waarom krijgen die net zoveel als wij?). Ik vrees dat we heel wat kilo’s aan gaan komen de komende tijd. In de middag krijgen we een rondleiding op het terrein. De kinderen kijken jaloers naar de trampoline, maar omdat we in quarantaine zitten mogen ze er alleen op als er geen andere kinderen opzitten. We maken een boodschappenlijstje en versturen die naar het Nederlandse stel wat ons opving gisteren, zij willen morgen boodschappen doen. Het diner kunnen we ophalen in de eetzaal en in onze kamer opeten. Het is wat passen en meten, want een grote eettafel hebben we niet en we hebben vier stoelen. Gelukkig vinden we ergens een stoel die we ons maar even toe eigenen. Na het diner stoppen we de kinderen in bed, allemaal op een kamer en kunnen wij even onze benen strekken. Wat een dag! We moeten echt nog even wennen aan alles, maar aan de mensen hier ligt het niet, ze zijn ontzettend aardig allemaal!

D A G 2

Op wat onderbrekingen na hebben we een aardig goede nacht gehad. We merken dat we zelf wel echt nog moeten wennen aan alles, ons hoofd zit vol van alle nieuwe indrukken en daarnaast moeten de kinderen ook nog wennen. We hebben gelukkig een ‘speelhok’ in onze kamer zitten, een aparte deur naar een soort kelder waar het speelgoed van de kinderen staat. Het is heerlijk dat ze hier kunnen spelen. Daarnaast is het echt een voorrecht dat Leah hier ook is waardoor ze heerlijk met elkaar kunnen spelen. Ons ontbijt mogen we dit keer nuttigen in de eetzaal. We voelen ons nog niet zo comfortabel daar omdat het een uitdaging is om de kinderen aan tafel te laten zitten en een beetje rustig te laten zijn. Misschien moeten we dit maar loslaten, maar omdat we in quarantaine zitten mogen we officieel nog niet ‘mengen’ met anderen. Nu merken we wel dat tussen regels en praktijk er een groot verschil is en er best nog wel wat dingen mogelijk zijn. Omdat het morgen kerst is organiseren een aantal studenten een leuke activiteit voor ’s avonds. We drinken glühwijn met elkaar en de kinderen krijgen iets wat naar warme sinaasappelsap smaakt. De stenen op de grond vinden het lekker:S. De kinderen vermaken zich heel goed met de andere kinderen. Ontzettend leuk om dit zo mee te maken, mensen uit allemaal verschillende landen en de kinderen die binnen de kortste keren met elkaar tikkertje aan het spelen zijn. Heel bijzonder! Er worden wat kerstliederen gezongen en daarna vertrekken we om de kinderen op bed te leggen. We hebben vandaag nog geluncht in de eetzaal en daarna hebben de koks vakantie. Dit betekent dat we de komende week zelf mogen koken. Aangezien we geen keuken hebben mogen we tijdelijk gebruik maken van de keuken van het personeel. Ook de bijbehorende woonkamer mogen we gebruiken. Hier staat ook een eettafel, heel fijn dus! Het leuke is dat we vanuit de keuken uitzicht hebben op een grote tuin met een stuk bos. Elke keer als we staan te koken of af te wassen zien we wel een paar eekhoorntjes. Er lopen er hier heel veel van rond. De kinderen en wij genieten er erg van. Zo doen ze soms ‘tikkertje’ of wassen ze zich in de grote plas.

1E   K E R S T D A G

Het is kerst! Jezus is geboren, Hij kwam naar deze aarde om redding te brengen. Komt laten wij aanbidden!

We luisteren met elkaar de dienst mee in Elburg. Die begint om half 9 aangezien het hier een uur vroeger is, dus we zetten de dienst tijdens het ontbijt aan. Fijn om op deze manier verbonden te zijn. Het is wat wennen, zeker ook omdat de kinderen weinig plek hebben om te kleuren, maar zeker goed om mee te luisteren. We doen een lekker bakje koffie bij de familie de Bruijn, zij horen vanaf nu bij ons ‘huishouden’ aangezien we op dezelfde gang leven en dus ook de badkamer en wc delen. We hadden verwacht dat we niet met hen konden optrekken maar dit is dus wel mogelijk. We zijn daar heel dankbaar voor. 

We besluiten met elkaar het diner klaar te maken en te eten. We zingen wat kerstliederen, lezen het kerstverhaal en genieten van elkaars gezelschap.  

2E   K E R S T D A G

Deze dag kennen ze in Engeland niet. Het is voor hen een ‘normale’ dag. Wij luisteren en kijken ’s ochtends mee met de samenkomst. We zien Lotte zingen in Elburg! De kinderen zien ook allemaal vriendjes en vriendinnetjes. De een vindt dat heel fijn en de ander wordt er wat verdrietig van. Voor de kinderen zal het vast af en toe gek voelen dat het nog best een tijd duurt voordat ze hun vriendinnetjes weer zien. We maken een wandeling op het terrein, spelen verstoppertje op het voetbalveld en doen tikkertje. Heel fijn om af en toe tijd voor elkaar als gezin te hebben. De kinderen ontdekken ook steeds meer andere kinderen, heel leuk dat er voor hen allemaal een ‘vriendje’ of ‘vriendinnetje’ is! In de ochtend hebben we ook onze tweede sneltest en ook deze is ook negatief. Dit betekent dat we nu vrij zijn om te bewegen op het terrein en ons kunnen ‘mixen’ met de rest. We moeten wel nog wachten tot vrijdag voordat we zelf boodschappen mogen doen.  

 

  D A G 5

Onze eerste zondag bij All Nations. We zijn uitgenodigd voor een kleine ‘dienst’ / samenkomst op het terrein hier. Wat bijzonder dat dit kan tijdens corona tijd! We zingen met elkaar, bidden met elkaar en luisteren naar een student die een 8 punten preek houdt over mattheüs 6: maak je geen zorgen voor de dag van morgen. Een mooie bemoediging voor veel studenten hier en ook voor ons! We praten nog een hele tijd na hoe mooi het is dat we ons geen zorgen hoeven te maken en hoe snel we ons daar toch weer mee bezig houden. We hebben een Hemelse Vader die voor ons zorgt en Hij heeft alles in Zijn hand. Het verleden, vandaag en de Toekomst.  

We leren steeds meer mensen kennen en ook de kinderen vermaken zich vandaag goed met de andere kinderen hier. Er zijn hier heel veel lieve mensen die van alles voor ons doen, we voelen ons steeds meer thuis. We moeten nog wel wennen aan de toch wel wat krappe kamers, het bad zonder douche en het water met kalk:). Maar we zijn ontzettend dankbaar dat we ons al zo snel thuis voelen, steeds beter slapen, de kinderen goed kunnen wennen en we zulke fijne contacten hebben. We kijken uit naar deze week, al kijken we nog meer uit naar de week erna waarin de training begint. Hoewel we ook heel benieuwd zijn hoe onze kids het gaan hebben op school en bij de gastouder. Maar we vertrouwen en weten dat God voor ons zorgt, we ervaren dat elke dag! 

Van te voren hebben we veel over deze periode nagedacht en ons heel veel afgevraagd. We hebben ons zorgen gemaakt over het leven in kleine kamers, met z’n allen op 1 slaapkamer, het Engels, of de kinderen wel kunnen wennen en de quarantaine. Als we nu terug kijken naar deze week waren er zoveel dingen die ons enorm mee vielen! Er wordt voor ons gezorgd, we hoeven ons geen zorgen te maken! We voelen ons intens dankbaar voor alles wat we deze week hebben gekregen. Soms is het moeilijk de controle los te laten, vertrouwde dingen achter te laten maar het is verassend hoe weinig we eigenlijk nodig hebben.

And why do you worry about clothes? See how the flowers of the field grow. They do not labor or spin. 29 Yet I tell you that not even Solomon in all his splendor was dressed like one of these. 30 If that is how God clothes the grass of the field, which is here today and tomorrow is thrown into the fire, will he not much more clothe you—you of little faith? 31 So do not worry, saying, ‘What shall we eat?’ or ‘What shall we drink?’ or ‘What shall we wear?’ 32 For the pagans run after all these things, and your heavenly Father knows that you need them. 33 But seek first his kingdom and his righteousness, and all these things will be given to you as well. 34 Therefore do not worry about tomorrow, for tomorrow will worry about itself. Each day has enough trouble of its own.